Kies uw kerk

Preek van de week

Preek van de week voor 2 november 2021 - Allerzielen

2 november - Allerzielen

'Ik ben de opstanding en het leven', zei Jezus.
'Wie in Mij gelooft mag dan wel sterven, toch zal hij in eeuwigheid leven.'
( naar Johannes 11,25-26)


Als onze weg ten einde loopt


We weten allen dat het overlijden van een geliefde, een diepe ingreep is in het leven van degenen die achterblijven.
Ieder van ons heeft wel eens te maken met iemand die van ons heengaat, een geliefde die je verlaat, bijv. je ouders,
grootouders, je partner of een kind van je, broer of zus, een goede vriend of vriendin of goede kennis. We kennen
allemaal de pijn en het verdriet van zo'n verlies. De lege stoel die je aantreft, een bordje minder op tafel, het lege
bed, maar vooral de leegte in huis. En ook vooral de leegte in je hart, en het gemis en verdriet dat je maar niet kunt
stillen. Je kunt het niet negeren en vergeten, want het verlies blijft in je bezig, en de vraag komt dan in je op: Waarom
moest dat nou gebeuren, en waar is mijn geliefde nu? Zien we elkaar ooit nog terug? Jezus heeft daar een antwoord op
gegeven: 'Ik ben de verrijzenis én het leven, al wie in Mij gelooft, zal leven in eeuwigheid,' dus ook die van ons zijn heen-
gegaan. Ze blijven natuurlijk ook voortleven in onze gedachten, gesprekken, herinneringen en in ons verlangen hen ooit
weer eens te zien in het hier namaals. Zolang we hen liefhebben, en ze in onze herinneringen blijven leven en hun namen
blijven noemen, zal die geliefd iemand ons nooit verlaten, want je draagt ze met je mee. We kunnen vol liefde en met
geloof zeggen: 'Tot weerziens.'


Allerzielen


Alles heeft zijn uur, voor alles wat gebeurt,
is een vaste tijd, geboren worden en sterven.

Een tijd van samenzijn ging voorbij
de uren van samen leven met wie ons dierbaar was, is verstreken,
het beminnen, huilen, lachen, hopen en strijden zijn voorbij.

Toen kwam de tijd van afscheid nemen.
Soms te vroeg, soms onverwacht, soms na een lange weg, soms als een schok,
soms als een opluchting, maar altijd met verdriet om wat voorbij ging.

Wij herinneren ons al de goede en mooie momenten.
Wij herinneren ons de gezichten van onze dierbaren.
Hun ogen die wij zagen, die ons zagen, die wij gezien hebben,
die ons gezien hebben, en die we nog zien als we aan hen denken...

Wij herinneren ons hun namen, en wij noemen hun namen nu in stilte.
We steken voor ieder van hen een lichtje aan, om het licht dat zij waren,
om het licht waarin ze nu zijn opgenomen bij onze Lieve Heer,
die al onze overledenen behoedt en behoudt.

En om het licht dat zij altijd zullen zijn in ons hart.


Archief preken