Overweging

Mattheus 14, 22-33

IN WELKE STORM WE OOK TERECHT KOMEN, DE HEER KOMT NAAR ONS TOE.

Ergens in het evangelie lezen we dat de apostelen in een storm terecht komen, Jezus komt hen over het water tegemoet, maar ze herkennen Hem niet, integendeel, ze menen een spook te zien. Dat is wat Jezus doet: Hij gaat over het stormachtige water naar zijn leerlingen toe om hen te helpen. Dat doet Hij ook nog vandaag. Altijd weer komt Hij ons tegemoet in de stroom van ons leven, zeker als die stroom een storm is geworden. Dan is Hij ons nabij, en reikt Hij zijn reddende hand om ons te helpen, net zoals Hij Petrus uit het water redt. Misschien hebben we die reddende hand al gevoeld. Een hand die ons opvangt in nood en in pijn, als we vol verdriet zijn, als we moedeloos zijn, als we geen uitweg meer zien. Maar misschien hebben we die reddende hand niet herkend, misschien is ons geloof niet sterk genoeg om God, om Jezus te voelen in ons leven. Misschien moet Jezus ook tegen ons zeggen: ‘Kleingelovige, waarom hebt gij getwijfeld?’ En twijfelen is wat we niet moeten doen, want God is ons altijd nabij, Hij laat ons nooit in de steek. Dat geloof geeft ons de kracht om elke twijfel te overwinnen. Een twijfel die van buiten uit voortdurend wordt aangewakkerd. Er zijn immers zoveel zogenaamde redders die ons over het water tegemoet komen. Redders die ons overdonderen met beloftes van succes, van de juiste keuze, van een schitterende toekomst als we doen wat zij ons voorhouden in reclame, in politiek, via sociale media, op radio en televisie. Allemaal werelden vol valse beloftes, vol eigenbelang. Uiteindelijk vol eenzaamheid, want elk van die beloftevolle werelden eist ons volledig op. En zo komen we in een klein bootje in de woelige golven van het leven terecht. Golven van onzekerheid en angst die de wereld en de maatschappij verbijsteren. Golven die vaak stormen worden, ook in onze Kerk. De stormen van tegenstrijdige meningen, van onzekerheid, van ongeloof. Maar in welke storm we ook terechtkomen, de Heer komt naar ons toe. We moeten Hem alleen willen zien en naar Hem willen toegaan, zoals Petrus dat deed. Hij zal ons altijd redden.

Pastor Leendert Spijkers

ZILVEREN DIAKENJUBILEUM.


Deze maand mag ik met veel dankbaarheid stilstaan bij het feit, dat ik 25 jaar geleden tot diaken ben gewijd. Het diaconaat is naast het bisschops- en priesterambt een eigen wijding in de RK kerk die teruggaat tot de begindagen van de eerste christengemeenschap. Jarenlang is het diakenambt in onze streken enkel een ‘overgangswijding’ geweest naar het priesterschap, maar tijdens het Tweede Vaticaans Concilie werd het zelfstandig diakenambt in ere hersteld. Vanaf toen konden ook gehuwde mannen tot diaken gewijd worden. De diaken heeft vanouds taken in de liturgie, maar heeft ook een speciale aandacht voor de dienst vanuit de kerk aan mensen die zich in een kwetsbare situatie bevinden. Te denken valt aan mensen die ziek zijn of een rouwproces doormaken, maar ook mensen die in materiële zin zorgen kennen, dichtbij en ver weg. Als parochie zijn we immers ook onderdeel van de wereldkerk en hebben we ook oog voor mensen in andere gebieden in onze wereld. Een mooi voorbeeld daarvan is de jaarlijkse Vastenactie. Ook de aandacht vanuit de kerk voor het behoud van de goedheid en de schoonheid van de schepping, door Paus Franciscus het “achtste werk van barmhartigheid” genoemd, is een belangrijk diaconaal thema. Eens was het mijn jeugddroom om bioloog te worden. Het werd iets anders, maar ook in het pastoraat laat ik mijn liefde voor de natuur graag doorklinken. Dit jaar mag ik al 30 jaar werkzaam zijn in onze mooie parochie Sint Odulphus van Brabant, waarvan nu dus 25 jaar als diaken. We zullen dit met een feestelijk tintje vieren op zondag 27 september aanstaande om 10.00 uur in de Sint Petrusbasiliek. Ik hoop die dag velen van u te mogen ontmoeten en dat we samen, of we nu uit de Beerzen, Best, Spoordonk of Oirschot komen, mogen voelen dat we in geloof, hoop en liefde met elkaar verbonden zijn!
Pastor Wilfred van Nunen