Preek van de week

OVERWEGING 22e ZONDAG DOOR HET JAAR

Jezus gaat op weg naar Jeruzalem, hoewel Hij weet wat Hem daar binnenkort te wachten staat! Het zal zijn kracht naar kruis zijn. Hij zal veel moeten lijden van de oudsten van de hogepriesters en de Schrift­geleerden. En Jezus zal nu binnenkort om het leven worden gebracht, maar op de derde dag zal Hij weer verrijzen! Jezus is zijn kracht naar het kruis. Petrus zegt tegen Jezus dat zijn ondergang Hem niet mag overkomen. Maar Jezus zegt tegen Petrus: ‘Ga weg, satan, want jij laat je leiden door menselijke overwegingen, en niet door wat God wil’.

En tot zijn leerlingen zegt Hij:  'Wie mijn volgeling wil zijn, moet Mij volgen door zichzelf te verloochenen en zijn kruis op te nemen.' (Matteüs 16:24).

Hoeveel mensen menen dat het kruis dat zij te dragen hebben het zwaarste kruis van allen en alles is? Er zijn mensen die denken dat zij de enigen zijn die het in dit leven zwaar te verduren hebben. Maar ieder van ons krijgt toch de nodige klappen. In een verweerd gezicht zijn de ups en downs in een mensenleven haast letterlijk af te lezen. Want geen mens komt ongehavend uit de strijd van het leven. Vaak lijkt het alsof de ander het altijd beter heeft dan wijzelf, maar wie van ons is in staat om achter al die gesloten deuren te kijken…

In de beide lezingen van vandaag worstelen mensen met het kruis dat zij van God gekregen hebben. Beiden voelen zij zich door God geroepen, zowel Jeremia als Jezus, om de weg van God te gaan en niet hun eigen wegen. De weg van Jezus is niet zijn eigen weg geweest, maar de weg naar de ander, naar mensen die onder hun kruis dreigen te bezwijken: de zieken, de naakten, de stervenden, de hongerigen en de gevangenen. Onze weg is vaak de weg van eigen ziel en zaligheid.

In de eerste lezing hoorden we ook hoe de profeet Jeremia in een crisis terecht is gekomen. Ook hij wil zich van zijn kruis ontdoen, maar het kruis zit als het ware aan zijn leven vastgeklonken. Hij bidt tot God, zijn Heer: ‘God, U hebt mij verleid en ik ben bezweken, telkens als ik het woord neem dan moet ik geweld en onderdrukking roepen. Uw woord heeft mij alleen maar smaad gebracht en af en toe denk ik: ik hou er mee op. Maar dan laait er een geweldig vuur in mijn gebeente. Ik doe alle moeite om het in bedwang te houden, maar het lukt me niet altijd' (Jeremia 20). De stem van God wint het van zijn eigen menselijke en daardoor vaak kortzichtige overwegingen. En in het Evangelie voert Jezus vandaag dezelfde strijd. Jezus begint populair te worden. Bij duizenden trekken de mensen uit om Hem te horen en te zien. Vlak voor zijn gewelddadige dood gaan er stemmen op om Hem tot koning van Israël te kronen. Leider moet Hij worden van een stadsguerrilla tegen de gehate Romeinse overheersing. Maar Jezus op weg naar macht en succes kiest voor een ander soort Koninkrijk. Geen koninkrijk waar de machtigen het grootste en laatste woord hebben, maar een Koninkrijk van onderop. Zelfs zijn vrienden begrijpen dat niet.

Petrus, die vorige week in het evangelie zijn trouw aan Jezus betuigde met de woorden 'Gij zijt de Christus, de Zoon van de lévende God'. Zelfs hij probeert Jezus te laten kiezen voor menselijke wegen in plaats van de weg van zijn hemelse Vader. Ieder mens die van een ideaal bezeten is, moet vaak kiezen tussen wat dé mensen vinden en wat je zelf vindt. Ook in onze tijd zijn die spanningen levensgroot aan te wijzen. Kiezen we voor nog meer geld of voor de toekomst van je eigen gezin; een keuze voor een nog grotere rijkdom of voor een grotere rechtvaardigheid in de wereld. Elk mens leeft in een spanningsveld, waar je idealen bedreigd worden door menselijke overwegingen.

‘Laat u niet leiden door menselijke overwegingen maar door wat God van u wil’, zegt het Evangelie vandaag (Matteüs 16:23). Maar waar kiezen we dan eigenlijk voor? Kiezen we alleen voor een veilig verband, voor welvaart-zonder-meer? Dan zitten we op de lijn van het geluk-op-korte-termijn. Maar durven we onszelf los te maken, niet verstikkend voor anderen? Maken we het kruis van anderen niet onnodig zwaarder, tot ondraaglijke lasten. Jezus spreekt geen dreigende taal, hij nodigt uit en bemoedigt. Jezus is zachtmoedig, dat klinkt ons nog wat slap in de oren, want dan laat je toch maar met je sollen. Maar leert de geschiedenis ons niet dat zelfs de grootste machten in de wereld door kleine krachten van onderaf worden gemaakt en gebroken? Jezus gaat mensen daarin voor, draagt zelf een zware last op zijn schouders naar Golgotha.

Wij leven in een tijd die niet zo gemakkelijk is, maar ik denk dat de beide lezingen van vandaag ons een doorkijk op het leven kunnen bieden. Gaat het bij mijn idealen om mijzelf, om eigen angsten, om eigen welzijn, of spring ik in de bres voor het leven van anderen? Geen gemakkelijke keuze: Jezus is er letterlijk aan doodgegaan, al heeft Hij er tijdens zijn leven geen enkele twijfel over laten bestaan dat zijn weg niet naar zichzelf maar naar de ander voert. Elke tijd staat voor eigen keuzes. Maar in geen enkele tijd mogen wij ons verstoppen achter onze eigen levenskeuzes. Natuurlijk kunnen we proberen om die boze wereld buiten de deur te houden, maar heeft ook ons leven niet te maken met heel-de-wereld en heel-de-mens? Wie alleen maar opkomt voor eigen belang, voor eigen veiligheid en eigen recht, leeft ongezond en is levend dood. Misschien toch doorgaan met het dragen van dat kruis, omdat je niet anders meer kunt. Zelfs verdragen dat er mensen zijn die hun hoofd van je afwenden, hun ogen sluiten voor de werkelijkheid en tegen elkaar fluisteren: kijk daar heb je hem dan: ‘ontzetting-overal!’ Trouw tot in de dood en je niet laten leiden door menselijke overwegingen.

Het klinkt pathetisch, groots en geweldig, maar in het verborgene krijgt het gestalte in veel gewone mensen. Veel mensen nemen pijn en dood op de koop toe, omdat zij blijven geloven op Jezus' eigen woord, dat niet-dood en ondergang, maar leven en liefde het laatste woord zullen hebben!

https://www.augustinusparochie... bewerkt TS

TWEEENTWINTIGSTE ZONDAG DOOR HET JAAR

EERSTE LEZING         Jer., 20, 7-9   

Uit de Profeet Jeremia  

De profeet Jeremia bad als volgt: "Heer God, Gij hebt mij verleid, ik ben bezweken; Gij waart mij te sterk, ik kan niet tegen U op. De hele dag lacht men mij uit, iedereen drijft de spot met mij. Telkens als ik het woord neem, moet ik schreeuwen, "geweld en onderdrukking" roepen. Het woord van de Heer brengt mij iedere dag schande en smaad. Soms denk ik: Ik wil er niets meer van weten, ik spreek niet meer in zijn naam. Maar dan laait er een vuur op in mijn hart, het brandt in mijn gebeente. Ik doe alle moeite om het in bedwang te houden maar het lukt me niet." 

TUSSENZANG  Ps. 63 (62), 2, 3-4, 5-6, 8-9 

REFREIN: Naar U dorst mijn ziel en hunkert mijn hart.

God, mijn God zijt Gij, ik zoek U met groot verlangen.

Naar U dorst mijn ziel en hunkert mijn hart als dorre akkers naar regen.

Zo zie ik omhoog naar de plaats weer Gij woont, beschouw ik uw macht en uw glorie.

Meer waard dan het leven is mij uw genade, mijn mond verkondigt uw lof.

Ik zal U prijzen zolang ik leef, mijn handen uitstrekken naar U.

Mijn ziel wordt verzadigd met voedzame spijs, mijn mond zal U jube­lend danken.

Want Gij zijt altijd mijn beschermer geweest, ik koester mij onder uw vleugels.

Met heel mijn hart houd ik vast aan U, het is uw hand die mij steunt.

TWEEDE LEZING         Rom., 12, 1-2

  Uit de brief van de heilige apostel Paulus aan de christenen van Rome 

Broeders en zusters, Ik smeek u bij Gods erbarming: wijdt uzelf aan God toe als een levende, heilige offergave, die Hij kan aanvaarden. Dat is de geestelijke eredienst die u past. Stemt uw gedrag niet af op deze wereld. Wordt andere mensen, met een nieuwe visie. Dan zijt ge in staat om uit te maken wat God van u wil, en wat goed is, wat zeer goed is en volmaakt.

ALLELUIA         Cf. Ef., 1, 17-18 

Alleluia. Moge de Vader van onze Heer Jezus Christus ons innerlijk oog verlichten om te zien hoe groot de hoop is waartoe Hij ons roept. Alleluia.

EVANGELIE     Mt., 16, 21-27 

Uit het heilig evangelie van onze Heer Jezus Christus volgens Matteüs 

In die tijd begon Jezus zijn leerlingen duidelijk te maken dat Hij naar Jeruzalem moest gaan; dat Hij daar veel zou moeten lijden van de oudsten, de hogepriesters en de schriftgeleerden, maar dat Hij na ter dood gebracht te zijn, op de derde dag zou verrijzen. Toen nam Petrus Jezus ter zijde en begon Hem ernstig daarover te onderhouden: "Dat verhoede God, Heer! Zo iets mag U nooit overkomen !" Maar Hij keerde zich om en zei tot Petrus: "Ga weg, satan, terug! Gij zijt Mij een aan­stoot, want gij laat u leiden door menselijke overwegingen en niet door wat God wil." En daarna tot zijn leerlingen: "Wie mijn volgeling wil zijn, moet Mij volgen door zichzelf te verloochenen en zijn kruis op te nemen. Want wie zijn leven wil redden, zal het verliezen. Maar wie zijn leven verliest om Mijnentwil, zal het vinden. Wat voor nut heeft het voor een mens heel de wereld te winnen, als dit ten koste gaat van eigen leven? "Of wat zal een mens kunnen geven in ruil voor zijn eigen leven? Want de Mensenzoon zal komen in de heerlijkheid van zijn Vader, vergezeld van zijn engelen, dan zal Hij ieder vergelden naar zijn daden."